شماره مطلب : 17034
زمان انتشار : 95/4/1 - 14:15 2016/6/21
اگر بخواهیم به لحاظ فنی به فیلم «دونده زمین» نظر افکنیم به اثری سورئال می رسیم که می خواهد از طریق نمادها به درون مایه مورد نظر خود دست یابد و از طریق روایتی به ظاهر لامکان و لازمان به جهانی دست یابد که نشانه ها را در خدمت منافع سیاسی خود قرار دهد. فیلم «دونده زمین» در ظاهر به دنبال نمایش ایستادگی ها و مقاومت دونده ای ژاپنی با نام هازاما کامپه است که هنرپیشه مشهور ژاپنی است و نذر کرده در سن 60 سالگی دور دنیا را بدود.
عصبانی هستم!

وقتی پرده های تحقیر به رنگ سیاست درمی آید

اگر بخواهیم به لحاظ فنی به فیلم «دونده زمین» نظر افکنیم به اثری سورئال می رسیم که می خواهد از طریق نمادها به درون مایه مورد نظر خود دست یابد و از طریق روایتی به ظاهر لامکان و لازمان به جهانی دست یابد که نشانه ها را در خدمت منافع سیاسی خود قرار دهد. فیلم «دونده زمین» در ظاهر به دنبال نمایش ایستادگی ها و مقاومت دونده ای ژاپنی با نام هازاما کامپه است که هنرپیشه مشهور ژاپنی است و نذر کرده در سن 60 سالگی دور دنیا را بدود.

گروه فرهنگی «آوینی فیلم»- مرتضی اسماعیل دوست: چگونه می شود که فیلمسازی حتی به بهانه نقد عملکرد دولتی که مغایر با نگاه سیاسی اش می باشد، دست به تحقیر مردمان خود بزند؟! آیا باید نگاه های سیاسی برای فیلمساز در اولویت نسبت به نگاهی فرهنگی و هنری قرار گیرد؟ سوالاتی که در فیلم «دونده زمین» به ذهن می نشیند و افسوس بسیار باقی می گذارد که چرا فیلمسازی شناخته شده چون کمال تبریزی به شکلی کاملا کینه ورزانه و چنین سیاسی و گل درشت به ساخت فیلمی می پردازد که به جای روحی هنرمندانه همراه با نگره ای سیاست ورزانه است! مسلم می باشد که روح لطیف هنر فاصله ای بسیار با جهان قدرت طلبانه سیاست دارد و متاسفانه بسیاری از فعالان عرصه فرهنگ و هنر با توجه به همین عدم تفکیک میان دیدگاه های سیاسی و فرهنگی دست به ساخت فیلمی می زنند که همچون بیانیه ای تصویری عمل می کند. به طور حتم کمال تبریزی و فیلمسازانی از این دست که وابستگی های آشکاری به برخی جریان ها و نگره های سیاسی دارند می توانند از طریق تریبون هایی که در اختیار دارند و از طریق انواع رسانه های موجود به بیان نظرات خود و شاید حملات کینه توزانه خود بپردازند، همانطور که بارها همین جناب تبریزی در گفت و گو با رسانه ها به صراحت دوران 8 ساله دولت قبل را به باد انتقاد گرفت و به صراحت عنوان کرد که نماد خواب زدگی های موجود در فیلم «دونده زمین» مربوط به دوران رکورد جریان اصولگرایی است! اما سینما منزگاه دیگری است و نیاز به نگاهی هنری دارد.

اگر بخواهیم به لحاظ فنی به فیلم «دونده زمین» نظر افکنیم به اثری سورئال می رسیم که می خواهد از طریق نمادها به درون مایه مورد نظر خود دست یابد و از طریق روایتی به ظاهر لامکان و لازمان به جهانی دست یابد که نشانه ها را در خدمت منافع سیاسی خود قرار دهد. فیلم «دونده زمین» در ظاهر به دنبال نمایش ایستادگی ها و مقاومت دونده ای ژاپنی با نام هازاما کامپه است که هنرپیشه مشهور ژاپنی است و نذر کرده در سن 60 سالگی دور دنیا را بدود. مردی با پشتکار که طی ادای نذرش هنگامی که به ترکیه می رسد، درمی یابد که به بیماری سرطان دچار شده اما همچنان دویدن را ادامه داده و به ایران می رسد و فیلمساز به این بهانه واقع گرایانه، نگاه سیاسی خود را نسبت به دوره و جریانی خاص از طریق روایتی داستانی و تخیلی بنا می کند؛ در روستایی که مردمانش همه خواب زده اند، ساعت ها همه خوابند، مردم در فضایی بدوی زندگی می کنند، خنده ها از صورت همه کنده شده! بچه ها از مدرسه فراری اند و نقش زندگی از سیمای آن رخت بسته است.

با این نوع نگاه فیلمساز نسبت به اتفاقات و مسیر رخدادها که کاملا دورمانده از حیثیتی ملی و نگاهی احترام آمیز نسبت به مخاطب است، باید به نگره تحقیرآمیز فیلمساز و توهین وقیحانه فیلم به بیننده ایرانی با نگاهی کاملا انتقادی نگریست که چگونه هموطنان خود را چنین بیچاره و جیره خوار و نکبت زده نمایش می دهد که حتی به تصاویر برفک زده چشم دوخته اند و آن گاه فرد ژاپنی را به عنوان ناجی و بیدار کننده مردمان روستا دانسته که می تواند بعد از مدت ها مفهوم مُرده و فراموش شده لبخند را دوباره به سیمای مردمانی از ایران زمین برگرداند! حالا با این نوع مواجهه تحقیرآمیز نسبت به مردمان ایران که از سوی فیلمساز عصبانی «دونده زمین» صورت یافته است، حتی ابعاد فنی فیلم هم تحت الشعاع قرار گرفته است تا درباره نماهای نامناسب، زوایای بی هویت و درجا زدن روایت حرف بزنیم. آن چه پیداست فیلمساز به جای تمرکز به وجوه هنری اثر به دنبال نمایش دیدگاه های سیاسی خود بر روی پرده نمایش برای بیننده بوده و به بهانه جهت گیری سیاسی به اندازه ای بسیار مردمان کشورش را مورد تحقیر قرار داده است.

انتهای پیام/

اضافه کردن دیدگاه جدید