شماره مطلب : 18420
زمان انتشار : 95/10/20 - 09:47 2017/1/9
آوینی فیلم- حسین معززی نیا از منتقدان پیشکسوت سینمایی طی یادداشتی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی به انتقاد از رویه کیانوش عیاری برای استفاده از کلاه گیس در فیلم «کاناپه» پرداخت.

انتقاد منتقد پیشکسوت سینما از شیوه فیلمسازی عیاری

آوینی فیلم- حسین معززی نیا از منتقدان پیشکسوت سینمایی طی یادداشتی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی به انتقاد از رویه کیانوش عیاری برای استفاده از کلاه گیس در فیلم «کاناپه» پرداخت.

حسین معززی نیا در صفحه فیسبوک خود نوشت: من مخلص آقاي عياري‌ام، بسيار به ايشان علاقه دارم هم به‌عنوان انساني شريف و هم به‌عنوان يكي از بهترين فيلمسازان تاريخ سينماي ايران، اما راستش فكر مي‌كنم در اين ماجراي اخير دچار اشتباه شده است، به دو دليل:
يك: مسئله‌ ی روسري سر كردن بازيگران زن سينماي ايران در حضور محارم‌شان گرچه عملي است عجيب و نامأنوس و «غيرواقعي» اما حالا ديگر بعد از چهل سال، به عادتي پذيرفتني در سينماي ايران تبديل شده و تماشاگر ايراني موقع تماشاي فيلم‌ها با تعجب نمي‌گويد اي بابا، اين خانم چرا از توي خيابان آمد داخل خانه، اما هنوز روسري سرش است. اين ديگر شبيه يك جور قرارداد بين فيلمساز و تماشاگر شده و نمي‌شود گفت چنين سكانس‌هايي واقع‌گرايانه نيست، باورپذير نيست و باعث مي‌شود تماشاگر از فيلم فاصله بگيرد.
دو: حالا فرض كنيم آقاي عياري ما را قانع كرد كه نخير، چنين سكانس‌هايي هنوز باورپذير نيست و به ساختمان فيلم لطمه مي‌زند و من آزار مي‌بينم. بسيارخب. قبول. اما آيا شرايط فرهنگي اجتماعي سياسي ايران امروز نشانه‌هايي دارد كه تصور كنيم مي‌شود ناگهان حجاب از سر بازيگر زن برداريم و بگوييم با گلاه‌گيس در خانه بچرخد و در ميان مديران هم كسي هست كه پاي ما بايستد و پشتيباني كند از چنين تصميمي؟ در اين اوضاع و احوال مملكت، در شرايطي كه گروه‌هايي به سينماي فعلي با همين مشخصاتي كه دارد حمله‌ورند و مي‌گويند كلا جمعش كنيد، فايده‌اي دارد كه ما ناگهان عليه يك تصميم چند دهه‌اي شورش كنيم و يك‌تنه بخواهيم مقابل اين وضعيت بايستيم؟ به‌نظرم نتيجه‌ي چنين طغياني حذف شدن فيلم آقاي عياري، حذف شدن خودش از سينماي ايران و هدر رفتن آخرين سال‌هايي است كه اين بزرگوار توان فيلم ساختن و تاثيرگذاري در سينماي ايران دارد. وقتي مشكل فيلمي مثل رستاخيز كه درباره‌ي عاشوراست با آن همه توانايي لابي‌گري كه سازندگانش دارند هنوز حل نشده و وقتي حتي يك نفر از مديران حاضر نشد پاي فيلمي مثل رستاخيز بايستد، اين شورش يك‌نفره‌ي آقاي عياري چيزي را تغيير نخواهد داد، متاسفانه.
دارم دعوت به سازش‌كاری می ‌كنم؟ هرگز. فقط دارم به اين فكر می ‌كنم كه يكي مثل كيانوش عياري مگر چند سال ديگر فرصت دارد فيلم بسازد كه خانه‌ي پدري‌اش آن شكلی قربانی شود و فيلم جديدش هم اين شكلی.

اضافه کردن دیدگاه جدید