شماره مطلب : 18808
زمان انتشار : 96/1/5 - 18:20 2017/3/25
آوینی فیلم: در نمایشگاه عکس‌های شقایق مرادیان نژاد با عنوان «دور و نزدیک» که از خانواده های گرانقدر شهدای مدافع حرم گرفته شد، نسبت به مقام والای مدافعان سرافراز این مرز و بوم تقدیر به عمل آمد. این نمایشگاه در آستانه نوروز 96، عیدانه ای به مردان همیشه سلحشور مرزهای ایران و خانواده های صبورشان بود.

برپایی نمایشگاه عکس با یاد شهدای گرانقدر مدافع حرم

آوینی فیلم: در نمایشگاه عکس‌های شقایق مرادیان نژاد با عنوان «دور و نزدیک» که از خانواده های گرانقدر شهدای مدافع حرم گرفته شد، نسبت به مقام والای مدافعان سرافراز این مرز و بوم تقدیر به عمل آمد. این نمایشگاه در آستانه نوروز 96، عیدانه ای به مردان همیشه سلحشور مرزهای ایران و خانواده های صبورشان بود.

در نمایشگاه عکس‌های شقایق مرادیان نژاد با عنوان «دور و نزدیک» که از خانواده های گرانقدر شهدای مدافع حرم گرفته شد، نسبت به مقام والای مدافعان سرافراز این مرز و بوم تقدیر به عمل آمد. این نمایشگاه در آستانه نوروز 96، عیدانه ای به مردان همیشه سلحشور مرزهای ایران و خانواده های صبورشان بود. در این بیشترین برداشتی که از تماشای نمایشگاه «دور و نزدیک» می توان داشت، نقش پُررنگ کودکان بود و این که قاب ها به گونه ای بسته شده که نقش فرزندان مدافع حرم برجسته باشد. در زیر گزارشی از نمایشگاه عکس «دور و نزدیک» با موضوع مدافعان حرم را به نقل از «آینه نیوز» می خوانید:
مطابق عادت همیشگی گالری گردی، وارد گالری «بهار» در خانه هنرمندان شدم که همان ابتدای نمایشگاه یک تابلونوشته اشتیاق تماشایم را مضاعف ساخت. برای من که همیشه عمق آدم ها را از شمایل واژگان آن ها مورد سنجش قرار می دهم، این واژه های نقش بسته زیبا بود؛ «من از ایران وطنم، از سرزمینى مى گویم که مردان بلند قامتش در غیرت و مردانگى، مرگ را جانانه نوشیدند تا مادران و خواهرانشان از گزند دست و نگاه بیگانه محفوظ بمانند...» این بار انگار بهاری متفاوت را در این گالری کوچک باید تجربه می کردم؛ پشت قاب هایی بی نقاب و عریان حقیقت در نمایشگاهی که «دور و نزدیک» نام گرفت و حتما صاحب آثار نشانی از چنین لقبی می جست. در بخشی از یادداشت شقایق مرادیان نژاد؛ خالق آثار این نمایشگاه که مجموعه 27 عکس مستند سیاه و سفید از چند خانواده مدافع حرم را گردهم آورده است، از زنان پاکدامن ایران اسلامی یاد شد که سرودی عاشقانه می سرایند و در این روزها که به پاسداشت مقام زن و البته مادر می رسیم، قاب حضورشان شفاف تر می شود. مرادیان نژاد که سابقه برپایی نمایشگاه های متعدد داخلی همچون «یک مساوی هشت» با موضوع اهدای عضو را داشته و در خارج از کشور هم رنج زنان افغان را در «جغرافیای نیلی» به بی پرواترین شکل به تصویر درآورده بود، این بار در نمایشگاهی متفاوت از آثار پیشین خود به سراغ چند خانواده از مدافعان سرافراز حرم رفت. او در یادداشتی که برای برپایی نمایشگاه «دور و نزدیک» به نگارش درآورد، اشاره به سرزمین عزیز ایران داشت که هنوز گردباد جنگ ناجوانمردانه در آن گردش دارد و باید به احترام خون پاک شهدای این دیار تمام قد ایستاد. عکاس نمایشگاه «دور و نزدیک»، مجموعه شکل یافته را حاصل علاقه شخصی به بازگویی زندگی خانواده مدافعان حرم و احترام به شهدای گرانقدر حریم عاشقی دانست. در کنار منقوشِ شقایق مرادیان نژاد، یادداشت قاب شده دیگری روی ورودی نمایشگاه به دیوار نشسته است که انتهایش امضای سردار محسن کاظمینی، فرمانده سپاه محمد رسول الله(ص) را دارد و نوشته ای که سراسر تحسین است از شوق زایش هنری متعهدانه توسط بانویی عکاس.
به تماشای نمایشگاه می نشینم در گالری «بهار» و روبرویش؛ «نامی» که آن هم بهاری شکفته از حقیقت دارد. بدون قراری مشخص، قراری شکل می گیرد با خالق عکس های نمایشگاه «دور و نزدیک» که نظاره گرِ ناظران نمایشگاه خود است و البته این رویداد هنری هم مانند بسیاری از اتفاقات ارزشمند دیگر دور از چشمان رسانه ها ماند! پس مناسب می بینم برای انعکاس چنین غزلی با خالق شکوفه هایش گفت و گویی شکل دهم و شقایق مرادیان نژاد درباره چرایی ورود به این مسیر به «آینه نیوز» می گوید: «مساله مدافعان حرم در این سال ها مساله مهمی است و نمی توان انکارش کرد. برای من در این پروژه موضوع خانواده و امنیت برای انتخاب چنین پروژه ای بسیار مهم بود.» از هنگامه شکفتن چنین ایده ای از او پرسیدم و مرادیان نژاد آغاز این مسیر تازه را از دل سفر به افغانستان برشمرد و گفت: «پیش از سفر به افغانستان برای پروژه عکاسی فکر می کردم مهم ترین مساله برای هر جامعه ای فقر است. در آن جا متوجه شدم بالاتر از فقر، امنیت است که اهمیت دارد. هنگامی که درباره کشورهای منطقه بیشتر تحقیق کردم فهمیدم تنها کشوری که امنیت در آن برقرار است، کشور ما است و آن وقت اهمیت افرادی که باعث ایجاد این امنیت شدند برایم روشن شد. افرادی که اگر نبودند امروز در شرایط دیگری زندگی می کردیم.»شقایق مرادیان نژاد تاکید می کند که میانه ای با سیاست ندارد و «دور و نزدیک» را براساس نگاهی نزدیک به شیدایی شکل داده است. در هنگام بازدیدم از نمایشگاه به گوش گرفتم صحبت بازدیدکننده ای را که درباره سفارشی بودن آثار به عکاس می گفت و برحسب معمول که چنین رخدادهایی با حمایت مجموعه و نهادی شکل می گیرد، این ابهام برای چنین اتفاقی هم متصور بود. این مساله را با عکاس در میان گذاشتم و او گفت: «به هیچ عنوان از هیچ بودجه ای استفاده نکردم و همه چیز براساس خواست و انگیزه شخصی من بود. پیدا کردن این خانواده ها حسابی مشکل بود و من به تنهایی به شهرهای مختلف می رفتم و چون همه چیز شخصی بود هیچ هماهنگی برای تهیه بلیت هواپیما و برای هتل محل اقامت وجود نداشت و همه مشکلات را به جان خریدم. حتی یک ریال از نهادهای دولتی پول نگرفتم و بعد از این که مجموعه عکس ها گرفته شد با چند مرکز انتشاراتی برای تهیه کتاب صحبت کردم که توافق صورت نگرفت چون من می خواستم همه چیز به سلیقه خودم شکل بگیرد و آن ها مخالفت می کردند تا این که خدمت سردار کاظمینی رفتم و ایشان با دیدن عکس هایم علاقمند به همکاری شدند.» مرادیان نژاد گلایه از برخی نهادها و مجموعه هایی دارد که ادعای هنر دارند اما برای شکل گیری این مجموعه تلاشی نکردند؛ نام هایی که نزدمان محفوظ است! اما کتاب عکس «دور و نزدیک» شامل عکس‌ های به تصویردرآمده توسط شقایق مرادیان ‌نژاد از سوی نشر «27 بعثت» منتشر شد و این عکاس در گفت و گویی که داشتیم سراسر با نگاهی همراه با احترام نسبت به فرمانده سخن گفت و عنوان کرد: «سردار کاظمینی با وجود این که فعال هنری نبوده است بیشتر از همه ارزش کار فرهنگی را درک کرد و بزرگوارانه و بی ادعا کمک کرد. من مدیون ایشان هستم و خوشبختانه همه اتفاقاتی که برای انتشار کتاب و انتخاب گالری افتاد مطابق نظر من بود. البته بابت عکس هایی که گرفتم هیچ پولی نخواستم و ترجمه مطالب کتاب به زبان های دیگر هم توسط دوستانم بدون دریافت مبلغی انجام شد. کمکی که سپاه به من کرد این بود که کتاب را منتشر کرد و در برگزاری نمایشگاه کمک کرد، چون من دوست داشتم که همه خانواده های عزیز مدافع حرم در مراسم رونمایی کتاب و نمایشگاه به تهران بیایند و تماشای این عکس ها توسط آن ها برایم مهم بود که سردار کاظمینی لطف کرد و هزینه اقامت خانواده ها در تهران را تقبل کرد.» عکاس، خالصانه واژه ها را به میدان می کشید تا انگاره ها رنگ ببازد چرا که شائبه سفارشی بودن چنان در جامعه ایرانی غلیظ و توام با حس متفاوتی است که می توانست این تصور در میان بازدیدکنندگان نمایشگاه «دور و نزدیک» هم شکل بگیرد اما دایره تفکیک میان سفارشی بودن و دلی بودن در خلق پدیده ای هنری را می توان از درون قابی که در آن شناور است، جست که اثری برآمده از درونیات یک هنرمند شفافیتی مختص به خود دارد.
مرادیان نژاد شکلی متفاوت نسبت به بسیاری از مدعیان آثار ارزشی دارد و بازدیدکنندگان مجموعه نیز چنین می نمایند. از این بابت عکاس مجموعه «دور و نزدیک» دلیل انتخاب گالری خانه هنرمندان را مواجهه مخاطبانی متفاوت با چنین جهان شگفت انگیزی می داند و می گوید: «آن هایی که باید بدانند که دیگر چندان نیازی برای تماشای این عکس ها ندارند و مهم بازدید افرادی است که کمتر درباره خانواده مدافعان حرم آگاهی دارند.» این عکاس حضور در میان خانواده مرزداران این دیار را خاطره انگیز می داند و از روزهایی می گوید که کنار زنان و فرزندان مدافع حرم همنشین تنهایی و انتظار و صبر و نجوایشان از دلدادگی بود. صدایش سوز ارادت دارد و خاطره ای از روزهای حضورش در منطقه ای از دشت آزادگان می گوید و در حین نشان دادن عکسی به من عنوان می کند: «در یکی از سفرهایم به مسیر راهیان نور و دشت ذوالفقاری آبادان رسیدم که روز قبلش باران آمده بود و زمین کاملا گِل بود و کفش و لباسم گِلی شده بود و هنگام بازگشت به تهران ترسیدم که با آن وضعیت مرا سوار هواپیما نکنند!»
بیشترین برداشتی که از تماشای نمایشگاه «دور و نزدیک» داشتم، نقش پُررنگ کودکان بود و این که قاب ها به گونه ای بسته شده که نقش فرزندان مدافع حرم برجسته باشد و عکاس با برجسته سازی برخی عناصر پیرامون در زندگی خانواده های مدافع حرم به دنبال القای مفاهیمی مشخص بود، چنان که با انتخاب زاویه ای منجر به برجسته سازی چفیه در دست «امیرحسین»؛ فرزند یکی از شهدای مدافع حرم شد و یا در تصویری دیگر انگشت اشاره کودک به سمت عکس رهبر نظر دارد که به سینه لباس رزم پدر نقش بسته است. اگر چه برجسته سازی امری مرسوم در تصویرسازی است، اما مرادیان نژاد، ثبت عکس ها را بر مبنای واقعیت تماشای خود می داند و عنوان می کند: «همه چیز واقعی و بدون دستکاری در تصویر انجام شد و سعی کردم به شکل صمیمی با همسران و فرزندان مدافع حرم ارتباط برقرار کرده و از زندگی و تصورات آن ها عکس بگیرم.» وی ادامه داد: «من با نگاه زنانه به ثبت این عکس ها پرداختم چون خودم می دانم همسر بودن چیست و چه شرایطی دارد و به نظر من جنگ برای همسران هیچ وقت تمام نمی شود و تا پایان عمر باید بار سخت تربیت فرزندان را به دوش بکشند. برای همین تنها خانواده هایی را انتخاب کردم که فرزندی داشته باشند.» شقایق مرادیان نژاد حسرت عکس های جامانده از فرزندان شهدای دوران دفاع مقدس را می خورد که حالا حسابی در کوران زندگی قد کشیده اند و پروژه «دور و نزدیک» را یک یادگاری برای فردای نسل بچه های امروز می داند که با شتاب سال ها را طی می کنند. مرادیان نژاد درباره نحوه انتخاب این خانواده ها برای عکاسی گفت: «پیش از سفر از طریق شبکه های مجازی با آن ها ارتباط گرفتم. سعی کردم از زنان همه نقاط کشور عکس هایی تهیه کنم و زندگی خانواده های مدافع حرم را در شهرهای مختلف نشان دهم. اما متاسفانه شرایط برای سفر به همه شهرها فراهم نشد.»
شقایق مرادیان نژاد درباره نوع مواجهه همسران و فرزندان مدافع حرم با خود گفت: «خیلی خوب بودند. البته در ابتدا یک مقدار از این که مقابل دوربین من قرار بگیرند شک داشتند و می گفتند که باید معرفی نامه ای نشان دهم اما وقتی با آن ها صحبت می کردم و می فهمیدند که من چه نیتی دارم راضی می شدند. آن ها بزرگوارانه به من اطمینان کردند چون من هیچ برگه ای از جایی برای معرفی خود نداشتم و نه عکاس خبرنگار و نه عکاس نهادی بودم اما خوشبختانه آن ها وقتی دیدند که من از تهران به شهرشان آمدم و انگیزه ام را دیدند، قبول کردند.» پروژه مرادیان نژاد در نگاهم نوعی خاطره بازی است؛ این بار با رخدادی که در چند قدمی ما قرار دارد و هنوز جاری است. از کنار هم قرار دادن عکس های این مجموعه و مونتاژ آن ها می توان سریالی گرانقدر در ذهن خود شکل داد. عکاس این مجموعه می گوید که هر خانه، خاطره ای مجزا دارد. او از خانواده «علی آقاعبدالهی» می گوید که همیشه چشم به راه فرزند سفر کرده اش است؛ از تنها یادگاری «شهید محمدحسین عزیز آبادی» که یک قرآن است و در لحظه شهادت در جیبش بود و از همسر شهید «نادر حمید» نام می برد که پلاک خونی همسرش را به شکل کادوپیچ حفظ کرده است که این زیباترین عکس برایم در این مجموعه است که در آن عکاس به درستی توانسته ظرافت کادوشدن این یادگار گرانقدر را با انتخاب زاویه ای رو به پایین نمایان سازد و برجستگی این نگاه را برای بیننده بازگو نماید.
خالق عکس های نمایشگاه «دور و نزدیک» در بخشی دیگر از صحبت هایش به «آینه نیوز» گفت: «زنان مدافع حرم بسیار صبور هستند و من نمی دانم که در آینده کاری ام چه اتفاقی خواهد افتاد اما این را مطمئن هستم که این پروژه عکاسی و این 12 خانواده مدافع حرم که از آن ها عکس گرفتم برایم تا همیشه مهم ترین گنجینه زندگی ام خواهد بود و من هیچ وقت نمی توانستم به چنین موفقیتی که توجه خانواده های مدافع حرم است، دست پیدا کنم.» شقایق مرادیان نژاد نمایشگاه «دور و نزدیک» را ادای دین به خانواده های مدافع حرم می داند؛ آن ها که قصه ای متفاوت را روایت می کنند. عکس های این نمایشگاه که تا 26 اسفند ادامه دارد یادسپاری نگاهی است از شهدای دشت ذوالفقاری، از حلما؛ دختر خردسال شهید میثم نجفی در اولین نوروزِ بدون پدر، از امیرحسین که نگاهی رو به پدر دارد؛ از محمدحسن؛ کودکی از عرب زنان خوزستان و از مرضیه؛ کودک خردسال شهید محسن حیدری؛ اولین شهید مدافع حرم خمینی شهر اصفهان در لباس عروسی و در لباس رزم پدر که تبلوری از موقعیت رخ داده برای پدر را نمایان می سازد و چنین بزم جانانه ای در مسیر دوست نیکو است.

منبع: آینه نیوز

اضافه کردن دیدگاه جدید