شماره مطلب : 20389
زمان انتشار : 96/5/10 - 14:23 2017/8/1
آوینی فیلم: «پا تو کفش من نکن» به عنوان تازه ترین ساخته فرح بخش فیلمی ضد فرهنگ، ضد اخلاق، ضد خانواده و ضد مردم است. فیلمساز با نمایشی گستاخانه از جامعه‌ ای سکس زده در حال ارتزاق از طریق صنعت فرهنگ یا ضد فرهنگ است. رد پای فیلم «50 کیلو آلبالو» و فروش بالای آن فیلم در فیلم «پا تو کفش من نکن» کاملاً مشهود است.
نگاهی به فیلم سخیف «پا تو کفش من نکن» ساخته محمدحسین فرح بخش

پیشنهاد بی شرمانه!

آوینی فیلم: «پا تو کفش من نکن» به عنوان تازه ترین ساخته فرح بخش فیلمی ضد فرهنگ، ضد اخلاق، ضد خانواده و ضد مردم است. فیلمساز با نمایشی گستاخانه از جامعه‌ ای سکس زده در حال ارتزاق از طریق صنعت فرهنگ یا ضد فرهنگ است. رد پای فیلم «50 کیلو آلبالو» و فروش بالای آن فیلم در فیلم «پا تو کفش من نکن» کاملاً مشهود است.

وقتی قرار باشد از فیلم های محمد حسین فرح بخش صحبت کنیم باید بدانیم با پدیده ای مواجه هستیم که تحت هیچ شرایطی نمی توان آن را در بستر سینما تجزیه و تحلیل کرد. در واقع آثار فرح بخش، اصلا در قالب یک اثر هنری گنجانده نمی شوند که بخواهیم آنها را به لحاظ فنی بسنجیم و به خصوص تازه ترین فیلمش که «پا تو کفش من نکن» نام دارد انقدر به لحاظ فنی ضعیف و حتی خالی از فضای کمدی است که نمی توان نقدش کرد و تنها باید به مخاطبانی که فریب بازیگران کمدی معروف آن را می خورند، گفت که این فیلم هیچ صحنه خنده داری برای مخاطبان عام ندارد و آن هایی که فیلم را دیده اند می دانند که هیچ لحظه کمدی در فیلم شکل نمی گیرد و به طور حتم راضی از سالن بیرون می آیند.

اما مگر تهیه کننده و کارگردانی مانند فرح بخش به دنبال ساخت فیلم خوب هم هست؟! من در این نوشته می گویم خیر و این عقیده را دارم که این رویه از سوی فرح بخش به صورت کاملا خودآگاهانه انجام شده است. چرا که در طول فعالیت موسسه پویا فیلم، سلیقه و نوع آگاهی فرح بخش نشان داده که فرح بخش و شریکش نیازی را احساس نمی کند تا به فیلمی قابل قبول بپردازد و اثری با ارزش را به مخاطبان ارائه کند.

از طرفی وقتی آثار پیش پا افتاده ای را می بینیم که این روزها در سینمای ایران به اسم کمدی فروش های میلیاردی می کنند، بهتر پی می بریم که چرا باید فرح بخش که خودش نماد و سمبل سینمای گیشه، آن هم با دست اندازی به هنجار شکنی و اتخاذ رویکرد مبتذل در این سینما است، از قافله جا بماند؟ فیلمساز پیش از این ثابت کرده به هیچ عنوان دغدغه فرهنگ و هنر را ندارد بلکه از یک سو به فکر کسب درآمد هنگفت با کم ترین تلاش در عرصه هنر و از سویی دیگر آنگونه که به نظر می ‌رسد آثار او  نوعی تخلیه روانی وی و نمایش علایقش می باشد، یعنی همان  مسائلی با محوریت روابط جنسی موقت! فیلم هایی که دنبال نمایش روابط پنهانی با تم های غیر اخلاقی هستند.

 «پا تو کفش من نکن» به عنوان تازه ترین ساخته فرح بخش فیلمی ضد فرهنگ، ضد اخلاق، ضد خانواده و ضد مردم است. فیلمساز با نمایشی گستاخانه از جامعه‌ ای سکس زده در حال ارتزاق از طریق صنعت فرهنگ یا ضد فرهنگ است. رد پای فیلم «50 کیلو آلبالو» و فروش بالای آن فیلم در فیلم «پا تو کفش من نکن» کاملاً مشهود است. اما نکته عحیب و قابل تأمل در این است که چطور می ‌شود فیلم «پا تو کفش من نکن» که مرزهای بی ‌اخلاقی  را به مراتب با شدت و سرعت بیشتری از «50 کیلو آلبالو» رد می ‌کند تنها با مانعی به نام محدودیت سنی، اکران می شود؟ به طور کلی مشخص نیست که این حجم از ابتذال و بی بند و باری و ترویج آن به وسیله سینما در اکران از کجا نشأت می ‌گیرد که حال و روز سینمای ایران را دگرگون کرده است اما چیزی که واضح است نیاز مبرم به یافتن راه حل برای جلوگیری از ادامه پیشروی این پدیده است. نوع انتخاب تم و مضمون هیچ ایرادی ندارد بلکه اشکال اساسی در نحوه پرداخت و رویکرد در مواجهه با مضمون اثر است. این که چرا بیش از هر چیز روی سخن ما با مضمون فیلم است به این امر باز می‌ گردد که به هیچ عنوان «پا تو کفش من نکن» از هیچ گونه نکته فنی و یا برخورداری از لحظه های خنده برخوردار نیست و به بیان دیگر هیچ نکته ای برای ارائه از منظر فنی ندارد.

متاسفانه تولید و نمایش فیلم هایی مانند «پا تو کفش من نکن» که هیچ چیزی ندارد نشان دهنده عقب رفت سینمای ایران است. وقتی با موجی از آثاری روبرو هستیم که در نهایت بنیان خانواده و روابط را هدف قرار داده ‌اند چه می توان گفت که برخی تنها با فیلم می خواهند کاسبی کنند. ناگفته نماند فیلم «پا تو کفش من نکن» نه تنها هیچ دستاورد فنی ندارد بلکه از پیش پا افتاده ترین فیلم ها هم چندین گام عقب است. گذشته از این ها با کمی دقت نظر متوجه می‌شویم در کمال تعجب فیلم فرح بخش حتی مضمون هم ندارد بلکه تنها بر اساس تصاحب زن ها توسط مردها برای صیغه می باشد! فیلمی آبگوشتی که به اشتباه نام کمدی گرفته (چرا که در کمال تعجب فیلم حتی قادر به گرفتن لبخند هم از مخاطب نیست) و به دنبال پیشنهادی بی شرمانه برای تصاحب ناموس دیگری است. معلوم نیست داستان «پا تو کفش من نکن» از کجا آغاز می ‌شود و قرار است به کجا ختم بشود؟

دیگر زمان آن فرا رسیده تا مسئولین، این موج فراگیر در سینمای ایران را جدی بگیرند و برای مقابله با طبقه ای از اهالی هنر که به نام هنر در پی انباشت سرمایه خود به قیمت ترویج بی بند و باری هستند با تمام قدرت مقابله کنند. چرا که ادامه این روند بدون شک حاصلی جز فروپاشی فرهنگ و سینما نخواهد داشت.

منبع: آینه نیوز

اضافه کردن دیدگاه جدید