شماره مطلب : 21677
زمان انتشار : 96/9/8 - 08:04 2017/11/29
فیلم «انزوا» در تدوین و فیلم‌نامه نه‌تنها در یک راستا حرکت نکرده‌، بلکه دو راه کاملا جدا از هم را در پیش‌ گرفته‌ و همین موضوع بیننده را دچار سردرگمی و عصبیت می‌کند.
نقد فیلم «انزوا» به بهانه اکران در سینماها

خشم و هیاهو

فیلم «انزوا» در تدوین و فیلم‌نامه نه‌تنها در یک راستا حرکت نکرده‌، بلکه دو راه کاملا جدا از هم را در پیش‌ گرفته‌ و همین موضوع بیننده را دچار سردرگمی و عصبیت می‌کند.

آوینی فیلم: «انزوا» فیلمی است که توانست خود را جزو 10 فیلم برگزیده از نگاه تماشاگران در جشنواره فجر سال گذشته قرار دهد. داستان فیلم در رابطه با مردی متعصب به نام پرویز است که به دلیل درگیری و ضرب ­و شتم به چندین سال حبس محکوم شده است. او که به دلیل مرگ ناگهانی همسرش زهره می ‌تواند از زندان بیرون آمده و چند روزی را در مرخصی بگذراند، علیرغم اینکه در این چند روز از دو فرزندش نگهداری می ‌کند در پی کشف علت مرگ همسرش است که گفته می‌ شود خودش را جلوی ماشینی انداخته و کشته است. پرویز در برخورد با افراد مختلف از دوست و آشنا و غریبه حرف‌های ضد و نقیضی در رابطه با همسرش می‌شنود که به روابط او مشکوک می‌شود، اما از سویی دیگر وجود حلقه ازدواجش که بر گردن دخترش آویزان شده، باعث می‌شود نسبت به صحت حرف و حدیث‌ها دچار تشکیک شود و در پی یافتن حقیقت و علت مرگ همسرش پیشتر رود. او با پیدا کردن پیرمردی که مهندس می‌نامندش متوجه می‌شود که در طول دوران حبس او همسرش شرافتمندانه در منزل آن‌ها به عنوان خدمتکار کار می‌کرده است و نجابت خود را در هر شرایطی حفظ کرده و حتی از مردش که پرویز باشد برای همگان بتی ساخته تا او را بی­مرد و بی­پشتیبان ندانند. با اعترافات جلال، دوست قدیمی پرویز مشخص می‌شود مرگ زهره نیز خودکشی نبوده و اتفاقی ناگوار بوده است که گویی شک پرویز و دخالت دوستش جلال در رخ دادن آن دخیل بوده است. به همین سبب پرویز که به شرافت و نجابت زهره مطمئن می‌شود از فرار به خارج از کشور منصرف شده و با سپردن بچه‌هایش نزد دوست زهره که معشوقه قدیمی دوران جوانی‌اش بوده است به زندان بازمی‌گردد تا ادامه حبسش را بگذراند.

فیلم «انزوا» از ریتم خوبی برخوردار است و حتی نماهای ساده که از لحاظ درام نیز هیجان و اضطراب خاصی را منتقل نمی‌کنند و در فیلم­نامه جایی برای تعلیق ندارند به پلان‌هایی بسیاری کوتاه تقطیع شده است. روند خلاقه و همچین بدیع تدوین فیلم جذابیتی نسبی را برای مخاطب عام ایجاد می‌کند که قابل کتمان نیست. همچنین بازی بازیگران در نقش‌ها و شخصیت­های کمتر دیده شده با گریم‌های قابل اعتنا بر جذابیت‌های فیلم افزوده و باعث شده «انزوا» در میان دیگر رقبایش بتواند در میان فیلم های ارزنده سینمای ایران جای بدهد.

اما باید اشاره کرد که تدوین متقاطع و نامناسب فیلم «انزوا» نه‌ تنها جذابیتی ایجاد نمی‌کند بلکه بسیار بی­ هدف و سردرگم نمود پیدا می‌کند. با این‌حال فیلم‌ساز آگاهانه از سلیقه مخاطب عام آگاهی یافته و با دستمایه قرار دادن تمی جذاب، مانند انتقام و شک از عناصر مؤثر و جذاب سینما همانند تدوین، بازی، طراحی نور و صحنه و نیز موسیقی بهره برده است تا مخاطب خود را تا آخرین لحظه روی صندلی‌اش بنشاند، کاری که این روزها کمتر فیلم­سازی توانسته از پس آن به درستی بر بیاید. فیلم همچنین از لحاظ نگاه و سلیقه فیلم‌ساز در سایه فیلم‌های مسعود کیمیایی حرکت کرده و از جنس بازی‌ها، صحنه‌ها و دیالوگ‌ها می‌توان حدس زد که فیلم‌ساز ما یکی از طرفداران دوآتشه سینمای اصیل و جذاب کیمیایی است. این­ که تدوین فیلم در راستای تقویت داستان‌گویی فیلم عمل می­کند و به کمک روایت فیلم و فیلم‌ساز آمده یا خیر، نکته­ای قابل بحث است. تدوین «انزوا» جوری است که بیننده را به یاد کلیپ‌های شلوغ و شلخته آمریکایی می‌اندازد تا اینکه مناسب اثری سینمایی آن‌هم در حس­وحال آثار کیمیایی باشد. شاید تدوین فیلم را بتوان از منظر فنی کاری طاقت‌فرسا ارزیابی کرد که نیروهای متخصص اما نه الزاماً خوش‌سلیقه را ساعت‌ها درگیر کار کرده باشد، اما به‌جرات می‌توان گفت فیلم در تدوین و فیلم‌نامه نه‌تنها در یک راستا حرکت نکرده‌، بلکه دو راه کاملا جدا از هم را در پیش‌ گرفته‌ و همین موضوع بیننده را دچار سردرگمی و عصبیت می‌کند.

بازی بازیگران نیز تنها در حد یک ویترین خوش آب­ ورنگ مانده و از حداقل‌های توانایی بازیگران در این اثر استفاده ‌شده، هر چند بازیگر اصلی اثر که امیرعلی دانایی نقش او را ایفا می‌کند تمام سعی خود را کرده تا بازی متفاوت و گیرایی از خود نشان دهد، اما وقتی درام منسجم نباشد بازی‌ها نیز دیده نمی‌شود و بسیاری از توانایی‌ها و نقاط قوت به نقاط ضعف و به نمایشی مضحک بدل می‌شود. شاید تنها حضور سیامک صفری و جمشید هاشم‌پور کمی در فیلم دیده شود و مخاطب را از حضور این‌همه چهره راضی کند اما نکته‌ای که دراین‌بین مغفول مانده عدم استفاده از ظرفیت تمام بازیگران در راستای شخصیت‌پردازی درام است که اول‌ازهمه از فیلم‌نامه‌نویسی و سپس از ضعف کارگردانی ناشی می‌شود. بااین‌حال این فیلم در مقایسه با شروع بسیاری از فیلم اولی‌های موفق سینمای ایران عقب‌تر از آن‌ها می‌ایستد و چندان مطلوب نبوده است.

کلید واژه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید