شماره مطلب : 21689
زمان انتشار : 96/9/20 - 14:04 2017/12/11
آوینی فیلم: فیلم «عصبانی نیستم» در شرایطی پروانه نمایش از وزارت ارشاد دریافت کرده است که شورایی خارج از شورای پروانه نمایش که کارشناسان این حوزه حضور داشتند فیلم را مجدد دیده‌اند و با ممیزی‌هایی پروانه نمایش به فیلم ارائه دادند.

فیلمی که عصبیت و فرار را تجویز می‌کند چگونه قابل اصلاح است؟!

آوینی فیلم: فیلم «عصبانی نیستم» در شرایطی پروانه نمایش از وزارت ارشاد دریافت کرده است که شورایی خارج از شورای پروانه نمایش که کارشناسان این حوزه حضور داشتند فیلم را مجدد دیده‌اند و با ممیزی‌هایی پروانه نمایش به فیلم ارائه دادند.

آوینی فیلم: فیلم «عصبانی نیستم» در شرایطی پروانه نمایش از وزارت ارشاد دریافت کرده است که شورایی خارج از شورای پروانه نمایش که کارشناسان این حوزه حضور داشتند فیلم را مجدد دیده‌اند و با ممیزی‌هایی پروانه نمایش به فیلم ارائه دادند.

فیلم «عصبانی نیستم» در شرایطی پروانه نمایش از وزارت ارشاد دریافت کرده است که شورایی خارج از شورای پروانه نمایش که کارشناسان این حوزه حضور داشتند فیلم را مجدد دیده‌اند و با ممیزی‌هایی پروانه نمایش به فیلم ارائه دادند.

بسیاری صحبت از حذف صحنه‌هایی در فیلم می‌کنند که دانشجو را به عنوان دانشجوی ستاره‌دار معرفی می‌کند و این بیانیه سیاسی را کمرنگ‌تر کرده است اما همچنان فیلم یک تسویه حساب با نظام به شمار می ‌آید. فیلم به یکباره آغاز می‌شود و روی دور تند روایت جوانی را مطرح می‌کند به نام «نوید»که مدام  می‌گوید «نفهمیدم چی شد». عصبانیت‌های جوان شکل راه رفتن، نوع هدفگیری دوربین به سمت او و ریتم فیلم به گونه ای است که حتی اگر بخش‌هایی از فیلم حذف شده باشد ایران را تلخ و فضای جامعه را بسته نشان می‌دهد. جوان این مملکت را تحت فشار‌های مختلف به نمایش می‌گذارد که مانند «زامبی‌« اطرافیانش را مورد حمله قرار می‌دهد.

حتی اگر دیالوگ‌هایی از این دست که جوانان در فیلم‌ بارها عنوان می‌کنند که «جواب سالهای زندگی از دست رفته مرا چه کسی می‌دهد؟» ممیزی شده باشد باز هم هدف گذاری فیلم به سمتی حرکت می کند که جوان چاره‌ای جز خروج از مملکت ندارد.

جالب این که کارگردان به قدری در فیلم به درستی هدف گذاری کرده است که موافق و مخالف فیلم  بعد از دیدن فیلم عصبی هستند و فیلم  موفق عمل‌کرده است. کارگردان عصبانی فیلم با فیلم «عصبانی نیستم!» همه مخاطبانش را  عصبانی می‌کند. فرم به گونه‌ای انتخاب شده که  دعوا راه می اندازد از تمام ظرفیت‌های ساختاری استفاده کرده تا نفرت و کینه خود را به نظام جمهوری اسلامی علنی کند.

قبل ازدیدن نسخه اصلاح شده فیلم  و با دیدن نسخه جشنواره فیلم فجر و با هدف گذاری درستی که کارگردان در اثر دیده است کارگردان عصبانی «عصبانی نیستم»، جمهوری اسلامی ایران را نظامی غیرقابل اصلاح تصویر می‌کند که باید از آن فرار کرد.

حال سوال این جاست که با توجه به هدف گذاری که در بالا به آن اشاره شد چگونه ممکن است فیلمی که با این نیت ساخته شده، با ممیزی دیالوگ اصلاح شود؟! با حذف بخش‌هایی که جوان فیلم را ستاره‌دار می‌خواند چگونه می‌توان این فیلم را به درستی روایت کرد.

منبع: فارس

کلید واژه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید