شماره مطلب : 22275
زمان انتشار : 97/5/27 - 10:15 2018/8/18
آوینی فیلم: سینمای ایران همچنان راه دراز و دشواری برای رسیدن به سینمای مطلوب و همتراز با آرمان های انقلاب اسلامی ایران دارد و از آن جا که کم کاری برخی از هنرمندان و ناتوانی دولت در توجه به مقوله مهم فرهنگ، فضای ناامن و نامطمئنی را پدید آورده است، راه های رسیدن به سینمای متعالی هر روز بیراه تر می شود!
گفت و گوی آوینی فیلم با یک تهیه کننده قدیمی؛

سینما چگونه می تواند راهی برای رسیدن به تعالی انسان باشد؟

آوینی فیلم: سینمای ایران همچنان راه دراز و دشواری برای رسیدن به سینمای مطلوب و همتراز با آرمان های انقلاب اسلامی ایران دارد و از آن جا که کم کاری برخی از هنرمندان و ناتوانی دولت در توجه به مقوله مهم فرهنگ، فضای ناامن و نامطمئنی را پدید آورده است، راه های رسیدن به سینمای متعالی هر روز بیراه تر می شود!

آوینی فیلم: سینمای ایران همچنان راه دراز و دشواری برای رسیدن به سینمای مطلوب و همتراز با آرمان های انقلاب اسلامی ایران دارد و از آن جا که کم کاری برخی از هنرمندان و ناتوانی دولت در توجه به مقوله مهم فرهنگ، فضای ناامن و نامطمئنی را پدید آورده است، راه های رسیدن به سینمای متعالی هر روز بیراه تر می شود. در این میان لازم دیدیم که گفت و گویی با محمدرضا شرف الدین، تهیه کننده قدیمی سینما و فعال فرهنگی داشته باشیم که سابقه مسئولیت در انجمن انقلاب و سینمای دفاع مقدس را داشته است. وی طی گفت و گو با آوینی فیلم با اشاره به لزوم حمایت از سینماگران متعهد و مخلص، اشاره به زیبایی هایی می کند که از ساخت تصاویر اعتقادی برمی خیزد: «ما اگر بخواهیم سبک زندگی ائمه را که پسندیده ترین و موجه ترین و صحیح ترین سبک زندگی برای بشر است برای آیندگان باقی بگذاریم از طریق هنر می تواند امکان پذیر شود. ما باید این مراسم ها و بهتر بگویم مناسک را محافظت و صیانت و حراست کنیم تا برای ما و نسل های آینده باقی بماند.»

سبک زندگی اسلامی و ایرانی یکی از مفغول مانده ترین وجوهی است که امروزه سینمای ایران را خالی از هرگونه ارزش کرده است و عدم پایبندی سازندگان به شیوه زندگی یک مسلمان ایرانی موجب دوری بخش زیادی از اقشار جامعه از سینماها شده است. تهیه کننده باسابقه سینمای ایران در بخش دیگری از گفت و گو به مصادیق اشاره می کند: «نمایش تصاویری از افرادی که هر ساله با پای پیاده در حال رفتن به کربلا هستند، قابل توجه است. در واقع یک نهضتی به وجود آمده که یک نوع گردهم آیی و یا قدرشناسی است از کسانی که در این مسیر حرکت می کنند و این موضوعات را صیانت می کنند که این قدرشناسی می تواند به صورت عکس یا فیلم منتشر شود.»

سینمای ایران نیاز به این دارد که دوباره به اصالت ایرانی اش باز گردد. اصالتی که از دین و آئینش برمی آید و راهی برای نزدیکی انسان به فطرت الهی اش می باشد و امید می رود که سینماگران ایرانی ترویج گر نگاهی الهی و اعتقادی باشند.

اضافه کردن دیدگاه جدید