شماره مطلب : 22561
زمان انتشار : 97/6/31 - 15:36 2018/9/22
آوینی فیلم: به آخرین روز تابستان می رسیم و فرا رسیدن پاییز را به انتظار می کشیم. پاییزی که عنوان خزان دارد اما سال ها پیش به لطف مردانگی و ایثار و از خود گذشتگی سربازان وطن در تاریخ جهان بهاری شد و همچنان تا ابد بهاری خواهد ماند.
یادداشتی پیرامون اهمیت «سینمای دفاع مقدس» و تفاوت ژانر دفاع مقدس با ژانر جنگ

سینمایی که از دل معرفت الهی می آید

آوینی فیلم: به آخرین روز تابستان می رسیم و فرا رسیدن پاییز را به انتظار می کشیم. پاییزی که عنوان خزان دارد اما سال ها پیش به لطف مردانگی و ایثار و از خود گذشتگی سربازان وطن در تاریخ جهان بهاری شد و همچنان تا ابد بهاری خواهد ماند.

آوینی فیلم: به آخرین روز تابستان می رسیم و فرا رسیدن پاییز را به انتظار می کشیم. پاییزی که عنوان خزان دارد اما سال ها پیش به لطف مردانگی و ایثار و از خود گذشتگی سربازان وطن در تاریخ جهان بهاری شد و همچنان تا ابد بهاری خواهد ماند. صحبت از «دفاع مقدس» است. دفاع از سرزمین و آب و خاکی که با آن قد کشیدیم و خود را شناختیم و در هوایش نفس تازه کردیم. «ایران»؛ مهد دلیران حماسه ساز از دلیران تنگستان تا دلیران خرمشهری که برای جلوگیری از غارت دشمنان بعثی و حامیان غربی اش، خون دادند و اینک ماییم و ایران اسلامی و یاد و خاطره حماسه سازان دفاع شکوهمند و مقدس که نه 8 سال بلکه سال ها ادامه دارد.

به گزارش آوینی فیلم، سینمای ما با وجود تلاش های صورت یافته در سال های گذشته، چندی است نمی تواند آن چنان که باید تصویرگر قهرمانان وطن باشد. ایراد از کجاست؟! سوالی که همچنان باقی مانده و هر بار متولیان فرهنگی از پاسخی واقعی درباره اش طفره می روند. سینمایی که به لطف دفاع مقدس و شکوهمند سربازان دلیر ایرانی، ژانر تازه ای را به ثبت رساند. ژانر سینمای دفاع مقدس که فرسنگ ها از ژانر جنگ فاصله دارد. همان گونه که دفاع 8 ساله مان از این آب و خاک کاملا متفاوت از هر جنگی بوده است و مردمان ایران انسان هایی جنگجو اما جنگ پرور نبوده و نیستند اما در عین صلح طلبی در وقت مقرر، با تمام وجود از ناموس و آب و خاک خود دفاع می کنند.

سینمای ایران به جز چند اثر شایسته اما نتوانسته است تفاوت میان سینمای جنگ با سینمای دفاع مقدس را به چشم جهانیان نزدیک کند. آن ها که دنبال حقیقت هستند و از دروغ پردازی رسانه های غربی خسته شده اند. سینمای دفاع مقدسی که از باورها و اعتقادات ملتی برمی خیزد که دفاع از سرزمین را همچون رفتار غیرتمندانه برای ناموس خود مقدم می شمارند و هر وجب از خاک سرزمین برایشان بخشی از شناسنامه شان می باشد.

به طور حتم آثاری در تاریخ سینمای ایران ساخته شدند که بازگوکننده بخشی از رشادت های رزمندگان اسلام بوده است و در آرشیو و خاطره دوستداران هم باقی مانده است اما این دفاع جانانه و انواع خاطراتی که از آن روزهای حماسه و عشق و مردانگی به جای مانده انقدر زیاد است که نیاز به دوربین ها و تصاویر بسیار زیادی است و برخلاف تصور برخی افکار کوته فکر، با وجود سپری شدن سال های بسیاری از اتمام جنگ تحمیلی، باز هم این دریای خروشان معرفت به راهش ادامه می دهد و «دفاع مقدس» چنان مفاهیم عمیقی در خود جای داده است که هیچ وقت توجه و پرداخت به آن تمام نمی شود. هر بار می توان قطره ای از این اقیانوس استخراج کرد و هر بار از دریچه و نگاهی تازه به آن نگریست. تصویری که هرگونه به آن نگاه شود، سرشار از زیبایی است و عظمت مردانگی یک ملت در برابر دشمنی که توسط مزدوران غربی مسلح شده بود.

حالا با گذر از سال های بسیار نیاز به نمایش تصاویر تازه و روایت هایی دوباره از دوران باشکوه دفاع مقدس برای نسل های جدید است. باید سینما و سینماگران قدر و منزلت این دوران انسان ساز را دانسته و با نگاهی میهن پرستانه و متعهدانه دوربین های خود را به سمت خاکریزهای جنگ هدایت کنند. کاری که روزگاری با زبان مستند، سید شهیدان اهل قلم؛ سید مرتضی آوینی به خوبی انجام داد یا ساخت آثاری درباره سال های پس از اتمام جنگ تحمیلی و تبعات جنگ در اجتماع که فیلمساز ماهری چون «ابراهیم حاتمی کیا» به نمایش درآورد.
ما نیازمند نمایش زیبایی های جنگ و عظمت رفتار انسانی رزمندگان مسلمان ایرانی در برابر دشمن هستیم. تصویری حقیقی از مبارزه ای جانانه که فرسنگ ها دور از حقه بازی های سینمای هالیوود بوده و می تواند برای مخاطبان ایرانی و خارجی تامل برانگیز باشد.

کلید واژه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید