شماره مطلب : 23292
زمان انتشار : 97/9/25 - 14:15 2018/12/16
آوینی فیلم: وقتی وضعیت کیفی فیلم های مستند به نمایش درآمده در دوازدهمین جشنواره فیلم «سینما حقیقت» را مرور می کنیم، با تنوعی از فیلم هایی با سبک و شمایل مختلف می رسیم.
نقد و بررسی وضعیت فیلم های دوازدهمین جشنواره مستند «سینما حقیقت»

چگونه جشنواره «سینما حقیقت» تبدیل به «بزک» شد؟!

آوینی فیلم: وقتی وضعیت کیفی فیلم های مستند به نمایش درآمده در دوازدهمین جشنواره فیلم «سینما حقیقت» را مرور می کنیم، با تنوعی از فیلم هایی با سبک و شمایل مختلف می رسیم.

سرویس سینمایی آوینی فیلم: وقتی وضعیت کیفی فیلم های مستند به نمایش درآمده در دوازدهمین جشنواره فیلم «سینما حقیقت» را مرور می کنیم، با تنوعی از فیلم هایی با سبک و شمایل مختلف می رسیم. مستندهایی که نشان از نبوغ و آینده دار بودن سازنده اش دارد و مستندهایی که نشان می دهد انقدر فیلمساز در سوژه جنجالی اش به دنبال طرح مباحث خط قرمزی بوده است که دیگر توجهی و تمایلی برای پرداخت سینما نشان نداده است. در حالی که سوژه یابی بخشی از پروسه تحقق فیلمسازی است و چه بسا مساله مهمتر نوع پرداختی است که نسبت به طرح اولیه صورت می گیرد.

با این حال با پیگیری و بررسی واکنش ها توسط خبرنگار آوینی فیلم و آمار پُربازدیدها در 6 سالن سینما چارسو نشان می دهد که برنده اصلی جذابیت در نگاه عامه مخاطبان همان سوژه انتخابی است. به همین دلیل فیلم کاملا ضعیف و آماتوری «جوکر» تنها به دلیل یک داستان متفاوت و البته دلخراش(تلاش برای دریافت بیمه از طریق آسیب رساندن به اعضای بدن توسط گروهی جوان) جزو پربیننده ترین مستندهای جشنواره میشود و تا اینجا در رتیه نخست آمار پرمخاطب ترین فیلم جشنواره دوازدهم قرار دارد. جایزه نوپایی که از این دوره به جمع جوایز جشنواره اضافه میشود و البته انتخاب بهترین فیلم و نحوه آماری که ارائه می شود، حاشیه هایی را به وجود می آورد.

به گزارش آوینی فیلم درباره برگزاری دوازدهمین جشنواره فیلم مستند سینما حقیقت، نظم خاص و قابل ارزشی در روزهای برگزاری جشنواره حاکم بود و به جز چند مورد محدود و برخلاف جشنواره فیلم فجر، آثار جشنواره کاملا سر زمان تعیین شده روی پرده رفت، هر چند میزان استقبال عمومی و فضای تنگ محل برگزاری تماشای آثار را در بدترین شرایط ممکن امکان پذیر ساخت.

در این میان فیلم های ارزشمندی مثل «اسرار دریاچه»، «مثل اسمم پگاه»، «روابط خانوادگی»، «چشمان اورسن ولز»، «اکسدوس»، «ملاقات با گورباچف» و بعضی دیگر از فیلمهای با کیفیت اکران شد. در این میان بعضی از فیلم های سیاسی مثل «پدر طالقانی» یا «شهسوار»(تختی) نتوانستند به اندازه ارزش و اعتبار شخصیت اصلی خود به ثمر برسند و فیلم کاملا سیاسی «میدان جوانان سابق» هم در راستای سمت و سوی یک جناح سیاسی و درباره تعطیلی یکی از روزنامه های زنجیره ای اصلاح طلب  بود. فیلم های مستند ی مثل «سی یار» هم با توجه به این که برای اولین بار سراغ موضوعات تا به حال کار نشده نرفتند، مورد توجه قرار گرفتند. چنان که این فیلم کوتاه به وضعیت نابسمان یک طلبه جوان و اختلافش با همسرش پرداخت.

اما بعضی از فیلم های جشنواره امسال سینما حقیقت به لحاظ این که خیلی از خط قرمزها را رعایت نکردند، واکنشهای منفی را به همراه داشتند. «بزک» یکی از این مستندها است که با حمایت یکی از شبکه های فرانسوی تولید شد و متاسفانه روال راهی که پیمود و دیالوگهایی که توسط بازیگزان زن فیلم جاری شد، نهایت بی حیایی بود. مستندی که در یک آرایشگاه زنانه در حومه جنوبی تهران روایت میشد و مخاطبان شاهد بدترین و زننده ترین الفاظ زنانه و حتی مسائل جنسی بودند. مستند بدون هرگونه آسیب شناسی درباره میزان تمایل زنان برای بزک کردن در جامعه تنها به سراغ نقاط ممنوعه رفته بود، به طوری که برخی از تماشاچیان حاضر در سالن نمایش تحمل دیالوگهای زننده این مستند را نداشتند و در میانه آن را رها کردند. این مستند و آثاری مشابه این سوال را ایجاد میکند که چگونه و با چه تفکری برگزارکنندگان جشنواره اقدام به تائید مستندهایی کردند که هیچ توجهی به مسائل اخلاقی و حیای عرفی در جامعه ندارد. مستند «خاتمه» نیز که درباره وضعیت نابسامان زن جوان افغانی بوده است، دارای به کار بردن کلمات رکیک بوده است.

به گزارش آوینی فیلم، در بررسی مستندهای این دوره از جشنواره سینما حقیقت، شاهد نمایش فیلمهایی بودیم که با نگاهی سیاه نما درصدد نمایش وضعیت زنان در جامعه بودند. فیلم هایی که یکسویه درباره ظلم به زنان پرداختند و به شکلی تاریک و بدون وجه آسیب شناسانه به جنگ مردان جامعه رفتند! مستند

کلید واژه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید