شماره مطلب : 23729
زمان انتشار : 97/10/24 - 10:15 2019/1/14
آوینی فیلم: این روزها بحث سطح کیفی ترانه‌هایی که توسط خوانندگان منتشر می شود حسابی داغ است. انتخاب ترانه «ماه پیشونی» هوروش بند به عنوان بهترین قطعه پاپ سال ۹۶ عاملی شد تا بار دیگر این مسئله به بحث روز موسیقی کشور بدل شود.
سلیقه این روزهای مردم در صدور مجوز به آثار موسیقی چه تاثیری دارد؟

ملت متوجه شوند که چه اثری گوش می‌ دهند

آوینی فیلم: این روزها بحث سطح کیفی ترانه‌هایی که توسط خوانندگان منتشر می شود حسابی داغ است. انتخاب ترانه «ماه پیشونی» هوروش بند به عنوان بهترین قطعه پاپ سال ۹۶ عاملی شد تا بار دیگر این مسئله به بحث روز موسیقی کشور بدل شود.

آوینی فیلم: بسیاری از افراد و کارشناسان موسیقی منتقد کیفیت آثار این روزها هستند و معتقدند که با چنین رویه‌ای سلیقه موسیقایی مردم افت کرده و موسیقی متعالی و با کیفیت جایگاه خود را از دست خواهد داد و به فراموشی سپرده می شود. در این میان برخی نوک پیکان انتقادات خود را به سمت شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گرفته و معتقدند که باید در نحوه صدور مجوزها تجدید نظر کرد.

سعید بیابانکی از اعضای شورای شعر و ترانه نیز به این انتقادها واکنش نشان داد و در توییتی نوشت: «شورای شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اگر به ترانه هایی امثال هوروش بند مجوز ندهد متهم می‌شود به سانسور! اگر مجوز بدهد می‌شود مروج ابتذال! شما راهکار ارائه کنید....»

مسایل پیش آمده اخیر درباره کیفیت آثار موسیقی و به ویژه ترانه‌های منتشر شده توسط خوانندگان، عاملی شد تا با عبدالجبار کاکایی ترانه‌سرای با سابقه و عضو شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفتگو کرده و به ارزیابی وضعیت امروز موسیقی کشور، جایگاه این شورا و تاثیرگذاری آن بر رویکرد موسیقی بپردازیم.

به گزارش خبرآنلاین، عبدالجبار کاکایی با اشاره به سابقه این شورا، درباره وظیفه‌ای که دنبال می‌کند، گفت: «شورای شعر و ترانه سال‌های سال است که تشکیل شده است و ابتدا این شورا وظیفه ارزیابی و نظارت بر آثار را برعهده داشت و زمانی‌ که کار ترانه شعر رونقی نداشت و تعداد آثار محدود بود هر دو کار را توام باهم انجام می‌داد. شاعران غزل سرا و قصیده سرا در وزارت ارشاد جمع می شدند و کلام، نکات ادبی و البته مسایل نظارتی را مورد بررسی قرار می‌دادند، آرام آرام با دگرگون شدن وضعیت موسیقی، گسترش رسانه‌های شنیداری و شبکه‌های اجتماعی، به طور ویژه رواج تک آهنگ‌ها، آلبوم‌گرایی همانطور که می‌دانید آلبوم برای برخی از هنرمندان یک پکیج هنری به حساب می‌آید، و روی کار آمدن استیج های موسیقی و تعدد کنسرت‌ها شرایط موسیقی دگرگون شد ولی شرایط شورای شعر تغییری نکرد و همچنان همان تعداد شاعران در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشستند درحالیکه سیلاب تک آهنگ‌ها سرازیر می‌شود و هر کسی از هر نقطه‌ای از ایران می‌تواند ترانه خود را بارگذاری کند تا مورد بررسی قرار بگیرد، روزی حداقل ۳۰۰ تا ۴۰۰ قطعه روی سامانه وزارت ارشاد می‌آید و شش، هفت نفر باید آن‌ها را بررسی کنند.»

پیشنهاد این ترانه سرای معروف برای بهبود وضعیت موسیقی این چنین است: به نظرم باید روال تغییر کند، من پیشنهادی برای وزارت ارشاد دارم و آن هم این است که شورای شعر تنها به ارزیابی آثار بپردازد و مجوز ندهد، یعنی جلوی انتشار آثار را نگیرد و تنها نمره بدهد و این نمره‌ها با درجه بندی الف، ب، ج و د دسته بندی شده و ثبت شود مانند ارزیابی که برای فیلم‌ها می‌شود، در نهایت این ارزیابی‌ها در نتیجه کار شرکت‌ها اثر گذار باشد. اگر شرکتی مدام کاری با درجه کیفی دال می‌آورد در پایان سال بسته تنبیهی بگیرد زیرا که باید در طول سال آثاری با درجه کیفی الف داشته باشد و کمکی هم به فرهنگ و موسیقی کرده باشد نه آنکه تنها فقط به دنبال برگزاری کنسرت‌های متعدد باشد و خلاف آن شرکتی که کارهای الف داشته بسته تشویقی بگیرد.

 نقش و تاثیرگذاری سلیقه این روزهای مردم در صدور مجوزهای ترانه‌ها و قطعات موسیقی یکی از پرسش‌هایی است که این روزها بسیار مطرح می‌شود، کاکایی با تاکید بر اینکه سلیقه این روزهای مردم را کنسرت‌ها تعیین می‌کنند، در این باره گفت: «کنسرت‌ها که متاسفانه در فقدان مکان‌هایی که در غرب وجود دارد و جوانان در آن شادی می کنند، بسیار زیاد شده اند، سلیقه مردم را تعیین می‌کنند. ضمن آنکه چرخه اقتصادی موسیقی را همین کنسرت‌ها تامین می‌کنند و به همین منظور تعیین کننده سلیقه هم هستند. معمولا کارهای شش و هشت برای اجرا می‌آورند که هیجان داشته باشد و اساسا کلامی که روی این موسیقی می‌نشیند پیام جدی ندارد که فکر و دل کسی را مشغول کند و تنها برای انجام حرکات فیزیکی بدن است.»

او در همین راستا افزود: «الان بعضی از خوانندگان که آثار و ترانه‌هایشان مورد تایید منتقدان و رسانه‌ها نیست در طول سال ۲۴۰ کنسرت برگزار می‌کنند و در مقابل خواننده‌ای که مورد تایید هستند هشت کنسرت بیشتر در سال ندارند و روی او سرمایه گذاری نمی‌کنند. سلیقه مدنظر مدیران شرکت‌های موسیقی است، همین سلیقه مردمی است که برای تفریح به کنسرت‌ها می روند و در حال حاضر بر موسیقی حاکم است. در شورای شعر و ترانه هم باید به این سلیقه توجه شود چون آثار همواره در همین مسیر حرکت می‌کنند و کار متفاوت به ندرت می‌آید. کارهایی که سطح فنی، هنری و شنیداری مردم را بالا می‌برند باید مورد حمایت قرار بگیرند، در همه دنیا دولت‌ها دخالت می‌کنند و نمی‌گذارند شرکت‌های تجاری هنر را دست بگیرند، مثلا می‌گویند در آمریکاست که بخش خصوصی سینمای هالیوود توانسته غلبه کند اما آنطور که شنیده‌ام در برخی از کشورها مانند کانادا دولت‌ها از تولید آثار متعالی و خوب حمایت کرده و آن را توسعه می‌دهند.»

بنا بر این گزارش، نقش رسانه‌ها که مهم‌ترین آن صداوسیماست، در چگونگی ارائه محتوای خوب و مناسب به مردم بسیار اهمیت دارد، صداوسیما خود مروج بسیاری از ترانه‌های مورد انتقاد است در حالیکه در بخش‌های خبری مختلف سعی در نشان دادن وجه دیگری از خود دارد و به انتقاد از این آثار می‌پردازد.

این ترانه سرا در این باره گفت: «صداوسیما برنامه‌های خود را به خاطر ظاهرا مسئله بی‌پولی که می‌گویند به شرکت‌ها و تهیه‌کنندگانی واگذار می‌کند و آن‌ها هم برای جذب مخاطب و کسب سود سراغ سلیقه‌های روز بازار می‌روند و به همین دلیل است که سروکله این نوع از موسیقی که مورد نقد است در شبکه‌های تلویزیونی پیدا می‌شود. نهادهای دیگر هم باید کمک کنند مانند فعالان حوزه موسیقی، نخبگان، مطبوعات تا این درجه بندی را برجسته کنند تا جامعه جهت نگاهش نسبت به آثار خوب مشخص شود و ملت متوجه شوند که چه اثری گوش می‌دهند. اگر تنها بخواهیم برای مردم تعیین کنیم که چه گوش بدهند و سلیقه سازی کنیم، هیچ پیشرفتی نخواهیم کرد.»

اضافه کردن دیدگاه جدید